Jak przygotować kota na pojawienie się dziecka?

Jak przygotować kota na pojawienie się dziecka?

  Pojawienie się dziecka w domu to ogromna zmiana dla całej rodziny, ale jest jedna dość istotna różnica między ludźmi a kotem - Wy wiecie, że za kilka miesięcy wszystko się zmieni, a kot nie ma o tym zielonego pojęcia. Dla Was ciąża, przygotowanie wyprawki, kompletowanie rzeczy, zmiany w mieszkaniu i oczekiwanie na poród są częścią jednego procesu. Dla kota wygląda to zupełnie inaczej. Najpierw pojawia się nowy mebel, potem kolejny, znika ulubiony fotel albo zostaje przesunięty drapak, zmienia się zapach mieszkania, opiekunka zaczyna inaczej się poruszać, częściej odpoczywa, czasem część obowiązków przejmuje ktoś inny, a na końcu jedna z najważniejszych osób znika na kilka dni i wraca z małym, głośnym człowiekiem, który pachnie zupełnie inaczej niż wszystko, co kot znał wcześniej. Dlatego przygotowanie kota na dziecko nie powinno zaczynać się po porodzie. Najlepiej rozpocząć je jeszcze w ciąży, spokojnie i bez wielkiej rewolucji, bo im więcej zmian kot pozna wcześniej, tym mniej rzeczy spadnie mu na głowę jednocześnie.

  Najważniejsze jest to, żeby nie patrzeć na cały temat wyłącznie jako na „zapoznanie kota z dzieckiem”. Samo pierwsze spotkanie jest tak naprawdę tylko jednym małym elementem całej układanki. Kot musi przygotować się przede wszystkim na zmianę codziennego życia: inne godziny snu domowników, więcej hałasu, nowe zapachy, częstsze wizyty rodziny, płacz dziecka, nowe przedmioty, być może zamykanie niektórych pomieszczeń i mniejszą dostępność opiekuna. Jeżeli większość tych rzeczy pojawi się w jednym momencie, kot może zwyczajnie nie nadążyć z przystosowaniem się do nowej sytuacji. Nie dlatego, że „nie lubi dzieci”, nie dlatego, że jest zazdrosny i już na pewno nie dlatego, że planuje jakąś wielką zemstę na nowym członku rodziny. Po prostu jego dotychczas przewidywalne środowisko nagle przestaje być przewidywalne, a dla wielu kotów właśnie brak możliwości przewidzenia tego, co wydarzy się za chwilę, jest jednym z największych źródeł stresu.

Przygotowania zacznij jeszcze w ciąży

  Najlepiej kilka miesięcy przed porodem przyjrzeć się mieszkaniu i zastanowić się, co naprawdę zmieni się po pojawieniu się dziecka. Czy kot nadal będzie miał dostęp do wszystkich pomieszczeń? Czy gdzieś ma stanąć łóżeczko, przewijak albo komoda dokładnie w miejscu, w którym kot dotychczas spał? Czy trzeba będzie przesunąć drapak? Czy kuweta stoi w miejscu, które później stanie się niewygodne albo dostępne dla raczkującego dziecka? Czy kot śpi z Wami w sypialni, a po porodzie ma nagle zostać z niej wyproszony? Jeżeli wiesz już, że jakaś zasada będzie musiała się zmienić, nie wprowadzaj jej w dniu powrotu ze szpitala. Zrób to wcześniej. Dzięki temu kot nie będzie miał sytuacji, w której nagle pojawia się dziecko i dokładnie w tym samym momencie traci dostęp do pokoju, ulubione miejsce, część kontaktu z opiekunką i dotychczasową rutynę.

  To samo dotyczy wszystkich dziecięcych mebli i przedmiotów. Nie ma potrzeby ukrywania ich przed kotem do ostatniej chwili. Łóżeczko, wózek, przewijak, fotel do karmienia, mata, komoda czy większe zabawki mogą pojawiać się stopniowo jeszcze przed porodem. Kot będzie miał czas je obejrzeć, obwąchać i potraktować jako kolejne elementy mieszkania. Oczywiście może uznać, że pudełko po łóżeczku jest znacznie ciekawsze niż samo łóżeczko, ale to już dość typowa kocia interpretacja zakupów. Jeżeli nie chcesz, żeby kot korzystał z konkretnego miejsca, dobrze zacząć uczyć go nowych zasad wcześniej. Nie chodzi jednak o to, żeby nagle połowa mieszkania zamieniła się w strefę zakazu. Jeżeli zabieramy kotu jakieś ważne miejsce, powinniśmy zaoferować mu inne. Jeżeli dotychczas obserwował mieszkanie z komody, która teraz zostanie zajęta przez rzeczy dziecka, warto przygotować mu nowy punkt obserwacyjny. Jeżeli jego ulubiony fotel znika, potrzebuje innego wygodnego miejsca do odpoczynku. Kot nie rozumie, że „to teraz potrzebne dziecku”. Z jego perspektywy coś po prostu zniknęło.

  Warto też przez kilka dni uważnie obserwować obecny rytm życia kota. O której godzinie zwykle je? Kiedy najbardziej domaga się zabawy? Czy rano przychodzi do łóżka? Czy wieczorem ma zwyczaj leżeć obok Ciebie na kanapie? Czy ma konkretne miejsce, do którego ucieka, kiedy przychodzą goście? Takie drobne rytuały dla człowieka mogą wydawać się nieistotne, ale dla kota często są bardzo ważną częścią dnia. Po narodzinach dziecka oczywiście nie da się utrzymać wszystkiego idealnie. Nikt rozsądny nie będzie z zegarkiem w ręku organizował kotu zabawy o 19:15, kiedy noworodek właśnie urządza sobie koncert życia. Chodzi raczej o zachowanie możliwie wielu stałych punktów dnia. Jeżeli kot nadal dostaje posiłki w podobnych porach, ma choć kilka minut regularnej zabawy i zachowuje swoje ulubione miejsca odpoczynku, łatwiej mu odnaleźć się w całym tym zamieszaniu.

  Jeżeli większość obowiązków związanych z kotem dotychczas wykonywała przyszła mama, warto wcześniej zacząć dzielić je z drugą osobą. Partner może przejąć część karmienia, zabawy czy sprzątania kuwety jeszcze przed porodem. Dzięki temu kot nie będzie miał sytuacji, w której jednego dnia wszystko robiła jedna osoba, a następnego nagle nie robi prawie nic. Nie chodzi też o celowe odsuwanie kota od przyszłej mamy, żeby „nauczył się, że zaraz nie będzie najważniejszy”. Takie podejście może tylko niepotrzebnie zwiększać stres. Kot nie potrzebuje treningu odrzucenia. Potrzebuje spokojnego przejścia z jednej rutyny do drugiej.

Przygotuj kota na nowe dźwięki i zapachy

  Dla kota, który mieszkał dotychczas w spokojnym domu, płacz niemowlęcia może być jednym z najbardziej zaskakujących elementów nowej rzeczywistości. Można jednak trochę oswoić go z tym wcześniej. Dobrze sprawdzają się nagrania płaczu, gaworzenia czy innych odgłosów dziecka, ale trzeba używać ich z głową. Nie puszczamy od razu kilkunastu minut wrzasku na pełną głośność, bo to nie jest przyzwyczajanie, tylko zalewanie kota bodźcem. Zaczynamy bardzo cicho, najlepiej w czasie, kiedy kot robi coś przyjemnego i jest spokojny. Może jeść, bawić się albo odpoczywać. Jeżeli pozostaje rozluźniony i praktycznie nie reaguje na dźwięk, po kolejnych sesjach można delikatnie zwiększać głośność. Jeżeli natomiast przerywa jedzenie, napina ciało, zaczyna nerwowo rozglądać się po pomieszczeniu, ucieka albo chowa się, oznacza to, że bodziec jest zbyt intensywny i trzeba wrócić krok wcześniej.

  Nie chodzi o to, żeby kot pokochał odgłos płaczącego dziecka. Szczerze mówiąc, czasem nawet rodzice po kilku nocach zaczynają mieć z tym pewne trudności. Chodzi tylko o to, żeby ten dźwięk nie był dla kota czymś zupełnie nowym i niespodziewanym. Podobnie można przygotowywać go na inne zmiany dźwiękowe: kołysanki, działającą nianię elektroniczną, szumiące urządzenia czy zabawki wydające dźwięki, jeśli wiadomo, że będą często używane.

  Zmieni się również zapach domu. Pojawią się nowe kosmetyki, pieluchy, ubranka, środki higieniczne i całe mnóstwo materiałów, które pachną inaczej niż dotychczasowe wyposażenie. Nie trzeba robić z tego wielkiego treningu zapachowego, ale dobrze, żeby część tych rzeczy znajdowała się w mieszkaniu jeszcze przed narodzinami dziecka. Po porodzie, zanim dziecko wróci do domu, można też przynieść ubranko lub kocyk pachnący noworodkiem i pozostawić go w miejscu, w którym kot może sam zdecydować, czy chce go obwąchać. Nie wciskamy mu materiału pod nos, nie przytrzymujemy go i nie próbujemy na siłę wywołać zainteresowania. Kot powinien mieć możliwość podejścia i odejścia. Ta zasada będzie później przewijała się właściwie przez cały proces.

Stwórz kotu bezpieczne miejsca

  Przed narodzinami dziecka warto bardzo dokładnie przyjrzeć się temu, czy kot ma w domu wystarczająco dużo miejsc, w których może spokojnie odpocząć. Po porodzie w mieszkaniu może być więcej ruchu, rozmów, nocnego chodzenia, odwiedzających krewnych i oczywiście płaczu. Kot powinien mieć możliwość odsunięcia się od tego wszystkiego bez konieczności chowania się za pralką albo wciskania pod łóżko. Dobrze sprawdzają się wysokie drapaki, stabilne półki i inne miejsca położone wyżej, z których kot może obserwować otoczenie, ale nie znajduje się bezpośrednio w centrum wydarzeń. Ważne jest też, żeby miejsce odpoczynku rzeczywiście było miejscem odpoczynku. Jeżeli kot tam idzie, nie wyciągamy go, bo ktoś z rodziny koniecznie chce go pogłaskać albo zrobić zdjęcie.

  To będzie jeszcze ważniejsze kilka miesięcy później, kiedy dziecko zacznie się samodzielnie przemieszczać. Noworodek może być dla kota dziwny i głośny, ale generalnie zostaje tam, gdzie ktoś go położył. Raczkujące dziecko jest już zupełnie inną historią. Nagle okazuje się, że mały człowiek potrafi za kotem podążać, sięgnąć po futro, ogon, łapę albo miskę i nie zawsze rozumie kocie sygnały ostrzegawcze. Dlatego kot powinien od początku mieć miejsca, do których dziecko nie może za nim wejść. Nie może znaleźć się w sytuacji, w której jedyną możliwością ucieczki jest przeciskanie się między meblami albo bronienie się przed dotykiem.

  Przy okazji warto pomyśleć również o zasobach. Kuweta, jedzenie, woda, miejsca odpoczynku i drapaki nie powinny nagle stać się trudniej dostępne tylko dlatego, że pojawiły się dziecięce rzeczy. Jeżeli planujesz zmianę lokalizacji kuwety, zrób to odpowiednio wcześniej. Nie przenoś jej nagle w dniu porodu i nie zamieniaj otwartej kuwety na zamknięty plastikowy domek tylko dlatego, że „dziecko kiedyś będzie raczkować”. Trzeba znaleźć rozwiązanie bezpieczne zarówno dla dziecka, jak i komfortowe dla kota. Docelowo oczywiście dziecko nie powinno mieć swobodnego dostępu do kuwety, ale nie może się to odbywać kosztem podstawowych potrzeb zwierzęcia.

Toksoplazmoza - czyli temat, przy którym kot często dostaje winę za wszystko

  Przy ciąży bardzo szybko pojawia się temat toksoplazmozy i niestety nadal zdarza się, że ktoś słyszy: „jesteś w ciąży, pozbądź się kota”. Nie. Sama ciąża absolutnie nie jest powodem do oddawania zwierzęcia. Ryzyko zakażenia można ograniczyć bardzo prostymi zasadami higieny. Jeżeli jest taka możliwość, kuwetę w czasie ciąży może sprzątać inna osoba. Jeśli nie ma takiej możliwości, przyszła mama może używać rękawiczek, po sprzątaniu dokładnie myć ręce i usuwać odchody codziennie. Trzeba też pamiętać, że toksoplazmoza nie jest chorobą, którą człowiek może złapać wyłącznie od kota. Źródłem zakażenia może być również surowe lub niedostatecznie obrobione mięso, zabrudzona ziemia czy źle umyte warzywa. W tym temacie potrzebna jest higiena i rozsądek, a nie pakowanie kota do transportera i szukanie mu nowego domu.

Co zrobić z kotem na czas porodu?

  Jeżeli opiekunka będzie przez kilka dni w szpitalu, najlepiej, żeby kot pozostał w swoim domu i miał zapewnioną normalną opiekę. Zabieranie go na kilka dni do rodziny tylko dlatego, że właściciele są w szpitalu, zwykle dokłada mu kolejną niepotrzebną zmianę. Oczywiście ktoś musi przychodzić, podawać posiłki, sprzątać kuwety, sprawdzać stan kota i poświęcić mu trochę czasu. Jeżeli ma to być osoba, której kot prawie nie zna, dobrze zaprosić ją kilka razy wcześniej, żeby nie pojawiła się pierwszy raz w mieszkaniu dokładnie wtedy, kiedy opiekunowie zniknęli.

  Jeżeli kot dostaje określone posiłki o stałych porach, ma leki albo inne szczególne potrzeby, warto przygotować wszystko wcześniej i zostawić opiekunowi jasne informacje. W ostatnich dniach przed porodem naprawdę nie jest najlepszy moment na zastanawianie się, czy ktoś pamięta, gdzie stoi zapas żwirku i ile dokładnie kot dostaje jedzenia.

Pierwszy powrót do domu z dzieckiem

  I dochodzimy do momentu, który w wielu poradnikach przedstawiany jest niemal jak wielka ceremonia: „pierwsze zapoznanie kota z dzieckiem”. Nie trzeba robić z tego wydarzenia na miarę spotkania dwóch delegacji państwowych. Po powrocie ze szpitala warto najpierw spokojnie wejść do domu i przywitać się z kotem. Dla niego nie było Cię przez kilka dni i sam ten fakt może być ważniejszy niż człowiek w nosidełku.

  Kiedy sytuacja się uspokoi, kot może sam zainteresować się dzieckiem. Może podejść, powąchać je i odejść. Może usiąść dwa metry dalej i obserwować. Może kompletnie zignorować całą sytuację i uznać, że ciekawszy jest właśnie worek z zakupami. Wszystkie te reakcje są normalne. Nie bierzemy kota na ręce i nie niesiemy go do dziecka. Nie podstawiamy mu niemowlęcia pod pysk. Nie przytrzymujemy zwierzęcia, żeby „się zapoznało”, bo skoro już wszyscy stoją z telefonami, to wypadałoby zrobić zdjęcie na Instagram. Kot powinien sam decydować, jak blisko chce podejść.

  Jeżeli zachowuje się spokojnie, dobrze, żeby obecność dziecka kojarzyła mu się również z czymś normalnym i przyjemnym. Można podać mu smakołyk, posiłek, pobawić się z nim albo pozwolić spokojnie siedzieć w pobliżu, jeżeli sam tego chce. Nie ma sensu przeganiać kota za każdym razem, kiedy podchodzi do opiekunki trzymającej dziecko, bo wtedy bardzo szybko może nauczyć się prostego schematu: kiedy ten mały człowiek jest w pobliżu, tracę dostęp do mojej osoby i wszyscy mnie odganiają.

Nie karz kota za zainteresowanie ani za komunikację

  Kot może być ciekawy wózka, kocyka, fotela albo rzeczy dziecka. Może chcieć powąchać nowego członka rodziny. Samo zainteresowanie nie jest czymś złym. Jeżeli chcemy ograniczyć dostęp do konkretnego miejsca, zróbmy to spokojnie, bez krzyku, straszenia, klaskania, pryskania wodą czy innych kar. Chcemy, żeby obecność dziecka była dla kota czymś neutralnym, a nie sygnałem, że za chwilę wydarzy się coś nieprzyjemnego. To samo dotyczy syczenia. Jeżeli kot syczy na dziecko, nie oznacza to, że jest zły, agresywny i właśnie ujawnił swój prawdziwy charakter. Syczenie jest komunikatem. Kot mówi, że potrzebuje większego dystansu albo że obecna sytuacja jest dla niego zbyt trudna. Karząc go za syczenie, nie sprawimy, że poczuje się bezpieczniej. Możemy natomiast nauczyć go, że ostrzeganie nie działa. Znacznie mądrzej jest zwiększyć odległość, pozwolić mu odejść i zastanowić się, co wywołało napięcie.

  Obserwuj też bardziej subtelne sygnały. Kot nie musi syczeć, żeby pokazywać dyskomfort. Uszy skierowane mocno na boki lub do tyłu, napięte ciało, szerokie źrenice, nerwowe ruchy ogona, próby odsuwania się, częste oblizywanie nosa czy nagłe zastyganie mogą świadczyć o tym, że ma już dość. Im wcześniej człowiek to zauważy, tym mniejsza szansa, że kot będzie musiał komunikować się bardziej zdecydowanie.

Kot nie musi pokochać dziecka

  To bardzo ważne, bo internet zrobił nam trochę krzywdy obrazkami przedstawiającymi kota przyklejonego do ciężarnego brzucha, śpiącego obok niemowlęcia i pilnującego wózka niczym ochroniarz na nocnej zmianie. To są piękne zdjęcia, ale nie są żadnym standardem, do którego trzeba dążyć.

  Jeden kot będzie bardzo zainteresowany dzieckiem od pierwszego dnia. Drugi podejdzie dopiero po kilku tygodniach. Trzeci uzna, że nowy człowiek jest kompletnie nieinteresujący i będzie go po prostu omijał. Neutralność jest świetnym wynikiem. Celem nie jest stworzenie wielkiej międzygatunkowej miłości na potrzeby rodzinnego albumu. Celem jest sytuacja, w której kot czuje się bezpiecznie, może normalnie korzystać ze swoich zasobów i nie musi cały dzień pozostawać w napięciu. Nie próbuj więc przyspieszać relacji. To, że kot nie śpi obok dziecka i nie chce go obwąchiwać co pięć minut, nie oznacza żadnego problemu. Daj mu czas.

Kot, niemowlę i bezpieczeństwo

  Bez względu na to, jak spokojny i łagodny jest kot, nie zostawiamy go sam na sam z niemowlęciem bez nadzoru. Nie dlatego, że kot z definicji zrobi dziecku krzywdę. Po prostu małe dziecko nie potrafi się odsunąć, zmienić pozycji ani zareagować odpowiednio, gdyby kot położył się zbyt blisko twarzy albo przypadkowo przeszedł po jego ciele.

  Kot nie powinien również mieć swobodnego dostępu do miejsca snu dziecka w czasie, kiedy dziecko tam śpi. Wokół kotów i niemowląt powstało przez lata mnóstwo absurdalnych mitów, łącznie z legendą o kotach „wysysających oddech”. Nie trzeba wierzyć w bajki, żeby zachować zwykłe zasady bezpieczeństwa.

  Równie ważne jest jednak późniejsze bezpieczeństwo kota. Kiedy dziecko zaczyna chwytać, pełzać, raczkować i chodzić, to dorosły jest odpowiedzialny za pilnowanie, żeby kot nie był ciągnięty za ogon, łapany za futro, przyciskany, ściskany ani goniony po mieszkaniu. Bardzo często słyszy się historie o kocie, który „nagle bez powodu podrapał dziecko”, a chwilę wcześniej zwierzę przez kilka minut było dotykane, ściskane i nie miało możliwości odejścia. Kontakt dziecka z kotem powinien być nadzorowany w obie strony.

  Od początku można również uczyć dziecko spokojnego kontaktu ze zwierzęciem. Oczywiście kilkumiesięczne niemowlę nie zrozumie wykładu o dobrostanie kota, ale wraz z rozwojem dziecka można konsekwentnie pokazywać, że kota głaszczemy delikatnie, nie przeszkadzamy mu podczas snu, jedzenia czy korzystania z kuwety, nie gonimy go i pozwalamy mu odejść.

„Kot jest zazdrosny o dziecko”

  To zdanie pojawia się bardzo często, szczególnie kiedy po porodzie zaczynają się problemy z zachowaniem. Kot oddał mocz poza kuwetą? Zazdrosny. Więcej miauczy? Zazdrosny. Chowa się? Też zazdrosny. Najlepiej jeszcze powiedzieć, że robi coś „na złość”, bo wtedy mamy komplet.

  Zamiast przypisywać kotu ludzkie intencje, znacznie lepiej zastanowić się, co dokładnie zmieniło się w jego świecie. Czy stracił dostęp do części mieszkania? Czy zniknęło jego ulubione miejsce? Czy posiłki zaczęły być podawane chaotycznie? Czy ma mniej zabawy? Czy w domu jest znacznie więcej ludzi i hałasu? Czy ktoś ciągle przegania go od opiekunki? Czy nie ma spokojnego miejsca do snu? Czy dziecko zaczęło za nim raczkować? To nie oznacza, że pojawienie się dziecka nie może mieć wpływu na zachowanie kota. Oczywiście może. Chodzi jednak o zrozumienie mechanizmu, bo dopiero wtedy można coś naprawić.

  Jeżeli kot zaczyna oddawać mocz poza kuwetą, nadmiernie się wylizywać, wyrywać sierść, przestaje normalnie jeść, większość dnia spędza w ukryciu, staje się wyraźnie bardziej pobudzony albo zachowuje się zupełnie inaczej niż wcześniej, nie zakładamy automatycznie, że to wyłącznie stres związany z dzieckiem. Najpierw należy wykluczyć u weta ból i inne problemy zdrowotne. Dopiero po wykluczeniu przyczyn medycznych warto dokładnie przeanalizować środowisko, rutynę i relacje w domu.

Nie zapominaj o kocie po porodzie

  Pierwsze tygodnie z dzieckiem bywają jednym wielkim chaosem i oczywiście nikt rozsądny nie oczekuje, że świeżo upieczeni rodzice będą jeszcze codziennie organizować kotu godzinny program rozrywkowy. Kot jednak nadal ma swoje potrzeby. Nadal potrzebuje jedzenia, spokojnego snu, aktywności, kontaktu społecznego, jeżeli go szuka, i poczucia, że jego świat całkowicie się nie rozpadł.

  Nie chodzi nawet o ilość czasu. Często ważniejsza jest jego jakość i przewidywalność. Dziesięć minut aktywnej zabawy może być znacznie wartościowsze niż godzinne siedzenie z kotem raz na tydzień. Jeżeli przed porodem miał określony wieczorny rytuał, spróbuj zachować choć jego część. Jeżeli zawsze przychodził na kanapę, nie musi nagle zostać wygnany do drugiego pokoju tylko dlatego, że na kolanach pojawiło się dziecko. Oczywiście wszystko w granicach bezpieczeństwa, ale noworodek nie powinien automatycznie oznaczać końca kociego życia rodzinnego.

  Warto też przygotować się na większą liczbę gości. Niektóre koty uwielbiają ludzi i będą bardzo zadowolone, że nagle w domu pojawiło się pięć nowych par rąk do głaskania. Inne po trzeciej cioci mogą dojść do wniosku, że przeprowadzka za kanapę była jednak świetnym pomysłem. Jeżeli kot nie lubi obcych, pozwól mu się schować. Nie wyciągaj go z kryjówki, żeby „pokazać go rodzinie”. Nie każdy musi go dotknąć. Kot nie jest kolejną atrakcją podczas odwiedzin u noworodka.

Najtrudniejszy etap może przyjść dopiero później

  Wiele osób bardzo dokładnie przygotowuje pierwsze spotkanie kota z niemowlęciem, a później uznaje sprawę za załatwioną. Tymczasem relacja będzie zmieniała się razem z rozwojem dziecka. Dla części kotów okres noworodkowy jest stosunkowo łatwy. Dziecko płacze i pachnie dziwnie, ale nie porusza się samodzielnie. Później zaczyna siadać, raczkować, chodzić, biegać, piszczeć z zachwytu i próbować dotykać wszystkiego, co się rusza. Właśnie wtedy trzeba szczególnie pilnować możliwości wycofania się kota oraz uczyć dziecko odpowiedniego kontaktu. Kot powinien zawsze mieć wybór. Jeśli chce odejść, pozwalamy mu odejść. Jeśli śpi, dziecko mu nie przeszkadza. Jeśli je, nie wkładamy rąk do jego talerza. Jeśli korzysta z kuwety, ma spokój. Jeżeli siedzi na wysokiej półce, nie próbujemy go stamtąd ściągać, żeby dziecko mogło go pogłaskać. Te zasady są bardzo proste, ale właśnie one budują bezpieczną relację na kolejne lata.

Dziecko nie oznacza końca normalnego życia z kotem

  Nie trzeba wybierać pomiędzy dzieckiem a kotem. Nie trzeba oddawać zwierzęcia dlatego, że w domu pojawi się noworodek. Nie trzeba też oczekiwać, że kot natychmiast pokocha nowego członka rodziny. Najważniejsze jest dobre przygotowanie środowiska, spokojne wprowadzanie zmian, zachowanie możliwie dużej części dotychczasowej rutyny i respektowanie granic kota.

  Jeżeli zaczniesz przygotowania jeszcze w ciąży, większość nowych elementów może stać się dla kota czymś normalnym zanim w domu pojawi się dziecko. Kiedy później wrócisz ze szpitala, noworodek nadal będzie ogromną nowością, ale nie będzie jednocześnie oznaczał nowego pokoju, nowej kuwety, utraty miejsc do odpoczynku, nowych godzin karmienia, kompletnie nowych dźwięków i całkowitego zniknięcia dotychczasowego życia.

  I właśnie o to chodzi. Nie o to, żeby kot od pierwszego dnia spał przy łóżeczku i został najlepszym przyjacielem dziecka. Chodzi o to, żeby nie czuł, że razem z pojawieniem się nowego człowieka stracił cały swój dotychczasowy świat. Jeśli damy mu czas, możliwość wyboru, bezpieczne miejsca i nadal będziemy traktować go jak pełnoprawnego członka rodziny, mamy naprawdę duże szanse na to, że dziecko po prostu stanie się kolejną częścią jego codzienności.

🧡 Martyna
Kocia behawiorystka
Założycielka CatZone – Strefa Kotów