17 LISTOPADA, DZIEŃ CZARNEGO KOTA.
MS
🐈⬛ 17 LISTOPADA, DZIEŃ CZARNEGO KOTA. O WIEDŹMACH, PRZESĄDACH I DWÓCH CZARNYCH KOTKACH, KTÓRE ZMIENIŁY MOJE ŻYCIE. 🖤

Czy czarny kot przynosi pecha? A może to właśnie czarne koty przez całe stulecia miały ogromnego pecha do ludzi?
Dzisiaj obchodzimy Dzień Czarnego Kota, święto, które narodziło się we Włoszech w 2007 roku z inicjatywy organizacji zajmującej się ochroną zwierząt. Data 17 listopada nie została wybrana przypadkowo. We włoskiej tradycji liczba 17 uchodzi za pechową, dlatego postanowiono połączyć ją z losem zwierząt, które przez wieki były ofiarami ludzkich przesądów, strachu i niewiedzy. Celem tego dnia jest nie tylko zwrócenie uwagi na czarne koty, ale przede wszystkim przypomnienie, że kolor sierści nie mówi absolutnie nic o charakterze, wartości czy zdolności zwierzęcia do tworzenia więzi z człowiekiem. A jednak przez setki lat ludzie potrafili na tej podstawie decydować o jego życiu i śmierci.
W średniowiecznej i nowożytnej Europie czarne koty zaczęto łączyć z czarami, diabłem i siłami nieczystymi. Wierzono, że są pomocnikami czarownic, wcieleniami demonów, a nawet że same wiedźmy potrafią przybierać ich postać. Kot przebiegający drogę miał zwiastować nieszczęście, chorobę lub śmierć. Zdarzało się, że podczas prześladowań związanych z oskarżeniami o czary cierpiały również zwierzęta, w tym koty, które zabijano w okrutny sposób. Trudno mi pojąć, jak ogromne znaczenie człowiek potrafił przypisać zwyczajnemu kolorowi futra. Tym bardziej że w innych kulturach ten sam czarny kot był symbolem szczęścia, dobrobytu i pomyślności. Wystarczyło urodzić się w innym miejscu, żeby zamiast zwiastuna nieszczęścia stać się symbolem powodzenia. Czy może być lepszy dowód na to, że problem nigdy nie tkwił w zwierzęciu, lecz w ludzkich przekonaniach?

🧙♀️ A skoro już mowa o czarownicach, to muszę przyznać, że od zawsze czułam z nimi pewnego rodzaju więź.
Nie mam tutaj na myśli bajkowych postaci latających na miotłach i rzucających zaklęcia. Zdecydowanie bliższy jest mi obraz kobiet, które żyły w bliskim kontakcie z naturą, posiadały wiedzę niedostępną dla wszystkich i potrafiły wykorzystywać ją w codziennym życiu. Samo słowo „wiedźma” ma przecież związek z wiedzą. To ta, która wie, która rozumie i dostrzega więcej. Oczywiście historia kobiet oskarżanych o czary jest znacznie bardziej złożona i nie każda z nich była zielarką czy uzdrowicielką, ale właśnie taka wizja wiedźmy jest mi szczególnie bliska. Kobiety niezależnej, inteligentnej, empatycznej, potrafiącej rozpoznawać rośliny, korzystać z ich właściwości, przygotowywać napary, wywary i różnego rodzaju naturalne środki. Kobiety, która pomagała innym, choć sama nie zawsze mogła liczyć na zrozumienie czy akceptację.
Lubię wyobrażać sobie niewielki dom na obrzeżach wsi, gdzieś pod lasem, z dala od codziennego zgiełku. Dom pełen suszących się ziół, korzeni, zapasów zbóż i wszystkiego, co dawała natura. Dom, do którego przychodzili ludzie potrzebujący pomocy, choć jednocześnie bali się kobiety, która w nim mieszkała. A tam, gdzie przechowywano zapasy żywności, pojawiały się również myszy. Nietrudno więc wyobrazić sobie koty, które znajdowały tam pożywienie i schronienie. Może wśród nich były również te czarne, odrzucane przez innych z powodu przesądów? Może właśnie u takich kobiet znajdowały spokojne miejsce do życia? Nie twierdzę, że tak wyglądała historia wszystkich wiedźm i czarnych kotów. To raczej mój osobisty obraz, który od dawna noszę w głowie. Obraz dwóch istot, których otoczenie nie rozumiało, a które mogły odnaleźć przy sobie bezpieczeństwo i akceptację.
I chyba właśnie dlatego czuję się z tym obrazem tak związana. Sama od zawsze byłam osobą bardzo wrażliwą na krzywdę innych, szczególnie zwierząt. Mam w sobie ogromną potrzebę pomagania, czasami nawet kosztem własnego czasu, wygody czy potrzeb. Trudno jest mi przejść obojętnie obok cierpienia, zwłaszcza kiedy widzę istotę bezbronną, odrzuconą albo niezrozumianą. Od dawna interesuję się również roślinami, ziołami i ich właściwościami. Lubię wiedzieć, jak działają, do czego były wykorzystywane, jakie mają zastosowanie w kuchni i tradycyjnym zielarstwie. Korzystam z tej wiedzy podczas gotowania i zwyczajnie fascynuje mnie to, jak wiele można nauczyć się poprzez obserwowanie natury. Lubię szukać rozwiązań mniej oczywistych, niekonwencjonalnych, ale jednocześnie staram się oddzielać tradycyjne przekonania od tego, co rzeczywiście zostało potwierdzone. Nie chodzi mi o odrzucanie współczesnej wiedzy czy medycyny, lecz o ciekawość świata, samodzielne myślenie i otwartość na różne możliwości.

Może dlatego tak łatwo odnajduję siebie w tej wyobrażonej kobiecie mieszkającej na skraju lasu, otoczonej ziołami i zwierzętami, które nie miały dokąd pójść. Bo ja też w pewnym sensie stworzyłam takie miejsce. Nie w lesie, nie w chatce pełnej tajemniczych mikstur, ale we własnym domu, w którym schronienie znalazły zwierzęta odrzucone przez innych. I choć nie noszę spiczastego kapelusza, a zamiast miotły mam odkurzacz do zbierania kociej sierści, to myślę, że z niejedną dawną wiedźmą znalazłabym wspólny język. 😁
🖤 W moim domu mieszkają dwie czarne, adoptowane kotki. Salem i Lucifer. Każda z nich ma swoją historię i każda doświadczyła ze strony człowieka czegoś, czego nigdy nie powinna była doświadczyć.
Lucifer przyszła na świat u człowieka zajmującego się rozmnażaniem kotów na sprzedaż. Problem polegał na tym, że urodziła się czarna, a na czarne kocię nie było chętnych. Nikt nie chciał jej kupić, więc człowiek, dla którego zwierzęta miały przede wszystkim przynosić pieniądze, po prostu się jej pozbył. Dla mnie jest to coś niewyobrażalnego. Żywe, czujące stworzenie, które nie miało żadnego wpływu na to, z jakim kolorem sierści przyjdzie na świat, zostało potraktowane jak nieudany towar. Jak przedmiot, którego nie udało się sprzedać. A przecież pod tym czarnym futerkiem kryła się dokładnie taka sama istota jak pod futrem każdego innego kota. Z własnymi emocjami, potrzebami, temperamentem i ogromnym potencjałem do budowania relacji.
Historia Salem jest inna, ale również bardzo przykra. Mieszkała wcześniej w domu, w którym były dzieci. Kiedy zachorowała, zaczęła wykazywać rozdrażnienie, co później okazało się związane z problemami zdrowotnymi. Zdiagnozowano u niej lamblie, pasożyty mogące powodować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, ból i znaczny dyskomfort. Zamiast spróbować zrozumieć przyczynę zmiany jej zachowania, zaczęto ją odrzucać. Nie pozwalano jej przebywać w domu. Kiedy do mnie trafiła, zwróciłam również uwagę na jej paniczny lęk przed wodą. Reakcje Salem były na tyle silne, że podejrzewałam, iż mogła być wcześniej poddawana przymusowym kąpielom. Nie wiem jednak, co dokładnie ją spotkało, dlatego nie chcę przedstawiać przypuszczeń jako faktów. Wiem natomiast, że była kotką, która potrzebowała spokoju, bezpieczeństwa, leczenia i człowieka gotowego spojrzeć na jej zachowanie inaczej niż przez pryzmat własnej wygody.
Dzisiaj patrzę na Salem i Lucifer i widzę dwa najcudowniejsze, najcieplejsze i najwspanialsze stworzenia, jakie mogły pojawić się w moim życiu. Każda z nich ma własny charakter, upodobania i sposób okazywania uczuć. Nie oczekuję od nich wdzięczności za adopcję, nie wymagam ciągłego towarzystwa ani nie próbuję zmuszać ich do kontaktu tylko dlatego, że akurat mam ochotę na przytulanie. One po prostu żyją swoim kocim życiem obok mnie. Mają swoje ulubione miejsca, swoje zwyczaje i swoje małe codzienne sprawy. Oczywiście obie lubią również czułości, ale to one decydują, kiedy przychodzi na nie pora. Dla mnie właśnie na tym polega prawdziwa relacja z kotem. Na zaufaniu, szacunku i akceptacji tego, że zwierzę nie jest przedmiotem mającym spełniać ludzkie oczekiwania, lecz odrębną istotą, która ma prawo do własnych granic.

A moja mała domowa społeczność na tym się nie kończy. Obecnie przebywa u mnie również Mała Kasia, kotka, której zapewniam dom tymczasowy. To kolejna istota, dla której mój dom stał się bezpiecznym przystankiem. I pewnie właśnie tak wyglądałoby moje życie, gdybym rzeczywiście była tą wyobrażoną wiedźmą mieszkającą pod lasem. Zawsze znalazłoby się jakieś zwierzę potrzebujące pomocy, zawsze jakaś miseczka do umycia, jakiś kocyk do wyprania i ktoś, komu trzeba poświęcić trochę więcej uwagi. Bo dla mnie pomaganie zwierzętom nigdy nie było wyłącznie obowiązkiem. To po prostu część tego, kim jestem.
🐈⬛ Niestety współczesne czarne koty nadal bywają ofiarami ludzkich uprzedzeń, a historia odrzucania zwierząt wcale nie skończyła się wraz z procesami o czary.
Dlatego przy okazji dzisiejszego święta chciałabym przypomnieć również o Romusiu, Rudym i Czarnulce, trzech kociętach, które znalazły się pod opieką Stowarzyszenia Humanitarno-Ekologicznego „Dla Braci Mniejszych”. Każde z nich potrzebowało pomocy, a ratowanie zwierząt wiąże się nie tylko z ogromnym zaangażowaniem ludzi, ale również z kosztami leczenia i opieki. Nasza Czarnulka, kolejna mała czarna bohaterka, znalazła już swój kochający dom, co jest dla nas ogromnym powodem do radości. Niestety rachunki po jej ratowaniu nie zniknęły wraz z adopcją. Nadal pozostają wydatki, które trzeba pokryć, aby stowarzyszenie mogło pomagać kolejnym potrzebującym zwierzętom.
❤️ Zbiórka na Romusia, Rudego i Czarnulkę trwa do 27 listopada 2026 roku i będzie przedłużana. Jeśli masz możliwość dorzucenia choćby kilku złotych, będziemy ogromnie wdzięczni. Każda wpłata ma znaczenie, ponieważ za każdą uratowaną historią stoją konkretne rachunki, leki, badania i codzienna opieka.

🐾 Czarnulka, Rudy i Romuś - zbiorka
Na koniec chciałabym wrócić do tych wszystkich czarnych kotów, które przez wieki były prześladowane tylko dlatego, że ludzie przypisywali im znaczenie, którego nigdy nie miały. Do kobiet, których się obawiano, bo były inne, niezależne albo niezrozumiane. I do zwierząt, które również dzisiaj bywają odrzucane, bo nie odpowiadają czyimś wyobrażeniom o idealnym kocie. Mam ogromną nadzieję, że będziemy coraz częściej patrzeć na innych, zarówno ludzi, jak i zwierzęta, z większą empatią, ciekawością i szacunkiem, zamiast oceniać ich na podstawie wyglądu, uprzedzeń czy utartych przekonań.
A jeżeli ktoś nadal uważa, że czarny kot przynosi pecha, to mogę powiedzieć tylko jedno. Moje dwie czarne kotki przyniosły mi ogromne szczęście. I nie zamieniłabym ich na żadne inne. 🖤🐈⬛
Z miłości do kotów i z potrzeby lepszego zrozumienia ich świata. 🐈⬛
🧡 Martyna
Kocia behawiorystka
Założycielka CatZone, Strefa Kotów
💜 Podoba Ci się to, co tworzę? Postaw mi wirtualną kawę!
Każdy artykuł, poradnik i materiał edukacyjny to czas poświęcony na zdobywanie wiedzy i dzielenie się nią z Wami. Jeśli moje treści pomogły Ci lepiej zrozumieć swojego kota, możesz wesprzeć rozwój Cat Zone, stawiając mi symboliczną kawę.
☕ Tutaj Kawa Na Moje Nocne Pisanie
Dziękuję, że razem ze mną tworzysz świat bardziej przyjazny kotom! 🐾💜
