Ile kosztuje kot?

Zanim przyjmiesz kota, zastanów się, czy naprawdę Cię na niego stać

  Kot nie zna pojęcia „koniec miesiąca”. Nie interesuje go, że wypłata będzie dopiero w piątek, rata właśnie zeszła z konta, a samochód postanowił wydać z siebie dźwięk sugerujący rychłą katastrofę finansową. Jeśli kot potrzebuje pomocy, to potrzebuje jej teraz. Nie po wypłacie, nie po świętach i nie wtedy, kiedy człowiek trochę odetchnie.

I właśnie dlatego chciałabym dzisiaj porozmawiać o pieniądzach.

  Nie po to, żeby kogokolwiek zniechęcać do adopcji. Wręcz przeciwnie. Chcę, żeby koty trafiały do domów, które naprawdę są na nie przygotowane. Nie tylko emocjonalnie, ale również finansowo. Serce jest bardzo ważne, tylko że za serce weterynarz nie zrobi morfologii, sklep zoologiczny nie wyda żwirku, a ubezpieczyciel raczej nie wzruszy się historią o wielkiej międzygatunkowej miłości.

Odpowiedzialna adopcja zaczyna się od serca, ale powinna też przejść przez kalkulator.

„Kot przecież dużo nie kosztuje”
To jest jedno z tych zdań, po których zaczyna mi lekko drgać powieka.
  Oczywiście, że można policzyć kota bardzo tanio. Wystarczy założyć, że będzie jadł najtańszą karmę, nigdy nie zachoruje, nie będzie potrzebował badań, szczepień ani dentysty, nie zniszczy drapaka, nie pogryzie zabawki, nie dostanie biegunki, nie połknie czegoś idiotycznego i generalnie przez kilkanaście lat będzie funkcjonował jak dekoracyjna poduszka.

Tylko kot nie jest poduszką.
  To żywe zwierzę, które może zachorować nagle, przewlekle albo zupełnie absurdalnie. Czasami wystarczy zmiana miejsca zamieszkania, jedzenia czy nawet lokalnej flory bakteryjnej, żeby rozpocząć serię wizyt u weterynarza, podczas których człowiek słyszy głównie: „zróbmy jeszcze jedno badanie, żeby coś wykluczyć”.

Wiem, o czym mówię.
  Kiedy przeprowadziłam się z Wielkiej Brytanii do Polski, w pewnym momencie skończył mi się przywieziony BARF. Moje koty są na BARF-ie, więc kupiłam mięso tutaj i przygotowałam kolejne mieszanki. Teoretycznie nic wielkiego. Mięso to mięso, kot to kot, wszystko powinno działać.

Otóż nie.

  Okazało się, że moje delikatne, pańskie koteczki najwyraźniej nie zaakceptowały polskiej flory bakteryjnej mięsa. Bo przecież zwykła zmiana kraju byłaby zbyt banalna. One potrzebowały jeszcze gastronomicznego kryzysu międzynarodowego. Zanim jednak można było uznać, że chodzi o reakcję przewodu pokarmowego i różnice związane z mięsem, trzeba było wykluczyć znacznie poważniejsze przyczyny. Były badania, leczenie, kroplówki, kolejne konsultacje i sprawdzanie, czy przypadkiem nie dzieje się coś naprawdę niebezpiecznego.

Łącznie wydałam ponad 3000 zł.

  Nie na operację po wypadku. Nie na skomplikowane leczenie nowotworu. Na ustalenie, dlaczego wrażliwe pańskie kotki po przyjeździe do Polski dostały rewolucji żołądkowej.
I właśnie takie historie najlepiej pokazują, dlaczego wyliczenie kosztu kota nie może kończyć się na puszce karmy i worku żwirku.

Zacznijmy od jedzenia

  W tym zestawieniu biorę pod uwagę pełnoporcjową karmę mokrą. Nie uwzględniam karm weterynaryjnych ani niezdrowej suchej karmy. Kot jest bezwzględnym mięsożercą. Potrzebuje odpowiedniego, mięsnego pożywienia, a nie miski chrupek stojącej przez cały dzień „na wszelki wypadek”. Sucha karma nie staje się dobrym rozwiązaniem tylko dlatego, że wygodnie się ją wsypuje.

  Dla naszych obliczeń przyjmuję przeciętnego, zdrowego kota ważącego około 5 kilogramów, o umiarkowanej aktywności. Oczywiście jeden kot będzie potrzebował trochę mniej, drugi więcej. Wpływ mają wiek, aktywność, kondycja, indywidualny metabolizm i kaloryczność konkretnego produktu.

Na podstawie aktualnych cen i porcji wychodzą mniej więcej takie miesięczne koszty:

1. Animonda Carny – około 117 zł miesięcznie,
2. Wild Freedom – około 131 zł miesięcznie,
3. John Dog for Cats 99 Menu – około 152 zł miesięcznie.
Średnio daje to około 135 zł miesięcznie, czyli mniej więcej 1620 zł rocznie.

I zanim ktoś powie, że znalazł promocję i kupuje taniej: świetnie. Naprawdę. Warto polować na pakiety, większe opakowania i rabaty. Tylko budżetu dla kota nie planowałabym na podstawie największej promocji, jaka wydarzyła się raz, w środę, o trzeciej nad ranem.

Lepiej założyć realną średnią, a każdą oszczędność potraktować jak bonus.

Żwirek też się nie materializuje sam

  Żwirek jest takim wydatkiem, którego na początku prawie się nie zauważa. Wrzucasz worek do koszyka i myślisz: „No dobrze, przecież to tylko kilkadziesiąt złotych”. Tylko potem robisz to znowu. I znowu. I przez następnych kilkanaście albo dwadzieścia lat znowu.

Do porównania przyjęłam dwa popularne rozwiązania:

1. Roślinny Greenwoods Plant Fibre – około 47 zł miesięcznie,
2. Bentonitowy Super Benek Compact – około 43 zł miesięcznie.
Możemy więc przyjąć średnio około 45 zł miesięcznie, czyli 540 zł rocznie.

  Zużycie zależy od rodzaju kuwety, liczby kotów, częstotliwości pełnej wymiany i tego, czy nasz kot kopie z elegancją archeologa, czy urządza w kuwecie rekonstrukcję wybuchu Wezuwiusza. Trzeba też pamiętać, że liczba kuwet powinna być dopasowana do liczby kotów. Przy jednym kocie rozsądnym minimum są dwie odpowiednio duże kuwety ustawione w różnych miejscach. Kuweta nie powinna być malutkim plastikowym pudełkiem, do którego kot musi wejść po złożeniu się w kostkę.

  Ja bardzo często polecam duże pojemniki IKEA SOCKERBIT o wymiarach: 50x77x19 cm centymetrów. Są przestronne, łatwe do czyszczenia i kosztują znacznie mniej niż wiele produktów sprzedawanych jako specjalistyczne kuwety dla kota.

Profilaktyka, czyli płacimy, zanim coś zacznie się walić

  Profilaktyka ma jedną zasadniczą wadę: kiedy działa, człowiekowi wydaje się, że była niepotrzebna. Kot wyglądał zdrowo, badanie nic dramatycznego nie wykazało, więc pojawia się myśl: „Może można było sobie odpuścić?”. Nie. Właśnie o to chodzi, żeby regularnie sprawdzać kota, zanim pierwszym objawem choroby będzie sytuacja awaryjna.
  Koty bardzo długo potrafią ukrywać ból i złe samopoczucie. Nie powiedzą nam, że od kilku tygodni czują się gorzej. Nie przyjdą z wynikami z internetu i nie poproszą o skierowanie. Często pierwsze zmiany są subtelne: kot więcej śpi, mniej się bawi, inaczej je, częściej pije albo trochę schudł. Łatwo uznać, że to pogoda, wiek albo humor.

  Dlatego przynajmniej raz w roku warto zaplanować wizytę kontrolną i podstawowe badania. Dla orientacyjnych cen z Bielska-Białej przyjęłam:

1. Kontrolną wizytę weterynaryjną - około 115 zł,
2. Szczepienie - około 125 zł,
3. Morfologię, biochemię i jonogram - około 250 zł,
4. Badanie kału - około 89 zł,
5. Odrobaczenie, jeżeli po badaniu jest potrzebne - około 40-50 zł.
Łącznie daje to około 630 zł rocznie, czyli w przeliczeniu około 53 zł miesięcznie.

  Nie oznacza to oczywiście, że każdy kot dostanie każdego roku identyczny zestaw świadczeń za identyczną cenę. Plan szczepień i profilaktyki trzeba dopasować do wieku, stanu zdrowia, trybu życia i historii konkretnego zwierzęcia.
  Starszy kot może potrzebować częstszych kontroli. Kot z chorobą przewlekłą będzie miał dodatkowe badania. Jeśli w wynikach pojawi się coś niepokojącego, dochodzą kolejne wizyty, USG, badanie moczu, pomiar ciśnienia czy konsultacja specjalistyczna.
  Te 630 zł nie jest więc magiczną gwarancją, że przez rok nic więcej się nie wydarzy. To raczej podstawowy budżet na profilaktykę zdrowego kota.

„Ale mój kot nie wychodzi, skąd miałby mieć pchły?”
Na przykład od Ciebie.

  Naprawdę nie trzeba wypuszczać kota z domu, żeby przynieść mu pasażerów na gapę. Pchły mogą dostać się do mieszkania na ubraniu, butach, torbie, transporterze albo wraz z innym zwierzęciem.

Mnie udało się przynieść pchły z pracy.
  W miejscu, w którym pracowałam, były myszy. Myszy miały pchły, pchły najwyraźniej uznały, że moje ubranie jest bardzo wygodnym środkiem transportu, a ja nieświadomie dostarczyłam je prosto do własnych kotów.

I wtedy zaczyna się zabawa.

  Trzeba zabezpieczyć wszystkie zwierzęta, wyprać ogromną ilość rzeczy, dokładnie wysprzątać mieszkanie, zająć się legowiskami, kocami, szczelinami i miejscami, do których na co dzień człowiek nawet nie zagląda. U mnie doszła również dezynsekcja domu. Musiałam zabrać koty i wyjść z nimi na kilka godzin, żeby nie miały kontaktu z użytym preparatem i się nie zatruły.

  To jest dokładnie ten rodzaj atrakcji, którego nikt nie zamawia, a jednak potrafi pojawić się w pakiecie z życiem z kotami.

  Dlatego regularna ochrona przeciw pchłom i innym pasożytom zewnętrznym dotyczy również kotów niewychodzących. Do prostego budżetu przyjęłam minimum dwa zabezpieczenia w ciągu roku, po około 100 zł każde. To około 200 zł rocznie, czyli średnio 17 zł miesięcznie.

  Konkretny preparat oraz częstotliwość stosowania trzeba dobrać z lekarzem weterynarii do danego kota, jego masy, zdrowia i rzeczywistego ryzyka. Nigdy nie stosujemy przypadkowych środków przeznaczonych dla psów, ponieważ część substancji bezpiecznych dla psa może być dla kota toksyczna.

Drapaki, zabawki i cała reszta rzeczy, które „kupuje się tylko raz”

Nie, nie kupuje się ich tylko raz.

  Drapaki się zużywają. Transportery pękają. Łopatki do kuwety potrafią nagle zakończyć życie w najmniej odpowiednim momencie. Miski trzeba czasem wymienić. Legowisko może zostać zasikane, podarte albo oficjalnie odrzucone przez kota po trzech minutach użytkowania. Do tego dochodzą zabawki i przysmaki. Nie dlatego, że kot musi mieć co tydzień nową pluszową mysz za kilkadziesiąt złotych. Chodzi o zapewnienie mu ruchu, polowania, eksploracji i zajęcia. Kot potrzebuje codziennej zabawy oraz środowiska, w którym może realizować naturalne zachowania.

  Drapak nie jest meblem dekoracyjnym. Powinien być stabilny, odpowiednio wysoki i umożliwiać kotu wyciągnięcie całego ciała. Jeśli chwieje się przy pierwszym dotknięciu, kot prawdopodobnie uzna, że bezpieczniejszą i bardziej satysfakcjonującą powierzchnią jest kanapa.

  Na zabawki, przysmaki, wymianę zużytych drapaków i pozostałych akcesoriów przyjęłam absolutne minimum około 600 zł rocznie, czyli 50 zł miesięcznie. Da się wydać mniej w jednym roku, jeżeli nic większego nie wymaga wymiany. W następnym można jednak kupować nowy transporter i duży drapak, więc warto odkładać niewielką kwotę regularnie.

Rezerwa na leczenie nie jest opcjonalnym luksusem

  Moim zdaniem przed przyjęciem kota trzeba mieć przynajmniej 1000 zł stale dostępnej rezerwy.

Podkreślam: stale dostępnej.

  Nie chodzi o tysiąc złotych, który jednocześnie jest przeznaczony na naprawę samochodu, rachunek za prąd, wakacje i sześć innych katastrof. To ma być fundusz, po który można sięgnąć, kiedy kot w sobotę wieczorem zacznie wymiotować, przestanie oddawać mocz albo nagle będzie miał problem z oddychaniem. Tysiąc złotych nie zawsze wystarczy na całe leczenie. Czasami nie wystarczy nawet na pierwszą dobę. Może jednak pozwolić opłacić pilną konsultację, badania, diagnostykę obrazową, leki albo początek hospitalizacji. Po wykorzystaniu rezerwę trzeba uzupełnić.

  Najgorszy możliwy plan finansowy brzmi: „Jakoś to będzie”. Czasami rzeczywiście jakoś jest. Tylko że kiedy nie jest, cenę za brak planu płaci zwierzę.

Ubezpieczenie pomaga, ale nie zastępuje pieniędzy na koncie

  Za ubezpieczenie jednego z moich kotów płacę obecnie 67 zł miesięcznie. To 804 zł rocznie. Polisa może być bardzo przydatna, ale przed jej zakupem trzeba dokładnie przeczytać warunki, a nie tylko zachwycić się wielkim napisem „ochrona kota”.

Sprawdzam między innymi:

- limit kosztów leczenia,
- udział własny,
- okres karencji,
- wyłączenia odpowiedzialności,
- zasady dotyczące chorób istniejących wcześniej,
- wymagania związane z profilaktyką,
- sposób rozliczania kosztów.
  Ubezpieczenie nie sprawia, że przestajemy potrzebować rezerwy. Część świadczeń może być wyłączona, czasami najpierw trzeba zapłacić z własnej kieszeni, a dopiero później ubiegać się o zwrot. Polisa i fundusz awaryjny mają się uzupełniać.

Ile kosztuje rok życia zdrowego kota?

  Jeżeli zbiorę wszystkie przyjęte kwoty, otrzymuję mniej więcej:

- karmę mokrą - 1620 zł,
- żwirek - 540 zł,
- podstawową profilaktykę - 630 zł,
- ochronę przeciw pchłom - 200 zł,
- zabawki i wymianę akcesoriów - 600 zł,
- odkładaną rezerwę na leczenie - 1000 zł,
- ubezpieczenie - 804 zł.
Łącznie wychodzi około 5400 zł rocznie, czyli średnio 450 zł miesięcznie. To orientacyjny budżet dla jednego zdrowego kota. Nie jest to cena maksymalna, minimalna ani obietnica, że dokładnie tyle będzie kosztował każdy kot.

  Nie uwzględniam tutaj między innymi opieki podczas wyjazdów, behawiorysty, stomatologii, leczenia przewlekłego, specjalistycznej diagnostyki, suplementów zaleconych konkretnemu zwierzęciu czy szkód dokonanych przez kota, który postanowił sprawdzić, jak wygląda zawartość doniczki, szafy i telewizora od środka.

  Jeśli masz dwa koty, część wydatków można współdzielić, ale karma, żwirek, profilaktyka i leczenie nie dzielą się cudownie przez dwa. Dwa koty oznaczają po prostu dwa organizmy, które mogą potrzebować pomocy — czasem oczywiście jednocześnie, bo czemu życie miałoby ułatwiać logistykę.

Ile kosztuje przygotowanie domu?

  Zanim kot przekroczy próg mieszkania, dom powinien być już przygotowany. Nie odkładamy zabezpieczenia okien na później. „Będę pilnować” nie jest zabezpieczeniem. Człowiekowi wystarczy sekunda nieuwagi, a kotu jedna mucha po niewłaściwej stronie siatki.

Orientacyjne koszty podstawowego wyposażenia wyglądają następująco:

- dwie duże kuwety, na przykład pojemniki IKEA SOCKERBIT - około 140 zł,
- pierwszy zapas żwirku - 100-150 zł,
- porządny transporter - 150-300 zł,
- stabilny drapak - 300-600 zł,
- ceramiczne miski, talerzyki i pierwsze zabawki - około 70-120 zł,
- samodzielne zabezpieczenie balkonu - od około 200 zł,
- zabezpieczenie pozostałych okien - od około 300 zł.
Koszt siatek zależy oczywiście od wielkości domu, liczby okien, rodzaju ram i tego, czy montujemy zabezpieczenia samodzielnie, czy zlecamy je firmie. Przy zabezpieczeniach nie chodzi o to, żeby było „mniej więcej dobrze”. Kot nie potrzebuje dużej dziury. Wystarczy jedna słabsza część konstrukcji, źle zamocowany element albo uchylone okno. Uchylne okna są szczególnie niebezpieczne. Kot próbujący przecisnąć się przez szczelinę może zaklinować się w zwężeniu i doznać bardzo poważnych obrażeń. Dlatego potrzebne są odpowiednie zabezpieczenia, a najlepiej takie korzystanie z okien, które całkowicie wyklucza dostęp kota do niebezpiecznej szczeliny.

Pierwsze wydatki weterynaryjne

  Przyjmijmy, że do domu trafia kociak w wieku około czterech lub pięciu miesięcy. Na początku trzeba zaplanować badanie kliniczne, szczepienia, badanie kału, ewentualne odrobaczenie, ochronę przeciw pasożytom zewnętrznym oraz chip z rejestracją. W zależności od historii kota lekarz może także zalecić testy FIV i FeLV. Na podstawowy pakiet pierwszych badań i profilaktyki warto przeznaczyć około 450-650 zł.

  Do tego dochodzi kastracja. Tak, kastracja dotyczy obu płci. Kotkę również się kastruje - usuwa się gonady, a nie tylko pozbawia możliwości rozrodu przez przecięcie czy podwiązanie określonych struktur.

Orientacyjnie można przyjąć:

- kastracja kocura - około 250-350 zł,
- kastracja kotki - około 450-650 zł.
Ostateczna cena zależy między innymi od lecznicy, zastosowanej metody, badań przed zabiegiem, leków, opieki okołooperacyjnej i kontroli po zabiegu.

  Nie wybierałabym miejsca wyłącznie według najniższej ceny. Przy narkozie, monitorowaniu pacjenta, zabezpieczeniu przeciwbólowym i standardach chirurgicznych „najtaniej” nie zawsze oznacza „najlepiej dla kota”.

Ile pieniędzy trzeba mieć na samym początku?

  Po zsumowaniu przygotowania domu, pierwszej wyprawki, zabezpieczeń, podstawowych wydatków weterynaryjnych oraz kastracji otrzymujemy mniej więcej 1700–3300 zł. I to jest kwota, którą dobrze mieć przed adopcją, a nie próbować zbierać ją dopiero wtedy, kiedy kot już siedzi w transporterze i jedzie do naszego domu.

  Do tego nadal potrzebna jest rezerwa na niespodziewane leczenie. Jeśli całe oszczędności znikną na transporterze, drapaku i pierwszym worku żwirku, to co zrobimy, kiedy po trzech dniach kot przestanie jeść? A brak apetytu u kota nie jest drobną fanaberią, którą można przez tydzień obserwować, podsuwając kolejne smaczki.

Kot wychodzący może kosztować znacznie więcej

  Przy kocie wychodzącym ryzyko wydatków rośnie drastycznie. Taki kot może zostać potrącony, pogryziony, zatruty, przegrzany albo zaatakowany przez inne zwierzę. Może spaść, zaklinować się, wrócić ze złamaną kończyną albo nie wrócić wcale.

  Może również spotkać człowieka, który uzna krzywdzenie zwierząt za rozrywkę. Do lecznic trafiają koty z ranami, śrutem z wiatrówki i obrażeniami będącymi skutkiem zwykłego ludzkiego okrucieństwa.

Nie piszę tego, żeby kogokolwiek epatować tragedią. Piszę, bo hasło „mój kot zawsze wraca” jest prawdziwe tylko do dnia, w którym nie wróci.

Orientacyjne koszty leczenia przykładowych obrażeń mogą wyglądać następująco:

- pogryzienie, rana i ropień - około 300-1000 zł,
- zatrucie - około 500-3000 zł,
- operacyjne leczenie złamanej łapy - około 1900-3000 zł,
- operacja szczęki lub żuchwy - około 2000-5000 zł,
- diagnostyka i usunięcie śrutu z wiatrówki - od 1000 zł do kilku tysięcy,
- rozległy uraz wymagający hospitalizacji - około 3500-7000 zł lub więcej.
U koleżanki na domu tymczasowym znalazł się kot z naderwaną szczęką po walkach. Wyglądało to tragicznie. Było leczenie, ogrom stresu i kosztów, ale najważniejsze, że kot został zaopiekowany, zaleczony i wszystko się zagoiło.

  Tylko ktoś musiał za tę pomoc zapłacić. Rachunki nie znikają dlatego, że historia jest smutna, a kot nie miał szczęścia. Przy poważnym urazie tysiąc złotych może nie wystarczyć nawet na pierwszą dobę diagnostyki i leczenia.
  Nie ma też żadnej gwarancji, że po opłaceniu operacji temat się kończy. Mogą dojść kontrolne zdjęcia, leki, opatrunki, rehabilitacja, ponowny zabieg albo specjalistyczne żywienie w okresie rekonwalescencji.
  Dlatego najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest niewypuszczanie kota luzem. Kot może korzystać z odpowiednio zabezpieczonego balkonu, woliery albo spacerów w dobrze dopasowanych szelkach, jeśli rzeczywiście dobrze się w nich czuje. „Wolność” nie musi oznaczać samotnego chodzenia między samochodami, truciznami i ludźmi z wiatrówkami.

A co, jeśli kot zachoruje przewlekle albo się zestarzeje?

  Kociak jest słodki, mały i człowiekowi łatwo wyobrazić sobie głównie wspólne zabawy oraz zdjęcia małych łapek. Tylko że kot nie pozostanie kociakiem. Jeżeli wszystko pójdzie dobrze, będzie z nami kilkanaście, a czasem ponad dwadzieścia lat. Z wiekiem mogą pojawić się choroby nerek, tarczycy, serca, stawów, trzustki, wątroby, cukrzyca, nadciśnienie czy problemy stomatologiczne.

  Starszy kot może potrzebować badań częściej niż raz w roku. Może przyjmować leki do końca życia, wymagać regularnych pomiarów, kontroli i dodatkowej diagnostyki. To nie znaczy, że każdy kot będzie ciężko chorował. Znaczy tylko, że przed adopcją warto zadać sobie pytanie, czy jesteśmy przygotowani również na mniej instagramową część wspólnego życia. Na podawanie leków. Na wstawanie w nocy. Na sprzątanie wymiocin z dywanu pięć minut przed wyjściem. Na jazdę do lecznicy w niedzielę. Na podejmowanie trudnych decyzji i na rachunki, których nie dało się przewidzieć dziesięć lat wcześniej.

Czy trzeba być bogatym, żeby mieć kota?

Nie. Trzeba jednak być odpowiedzialnym.

  Nie chodzi o to, żeby każdy opiekun zarabiał fortunę i kupował kotu designerskie meble. Kot nie potrzebuje miski za 300 zł, legowiska pasującego do koloru zasłon ani zabawki sterowanej aplikacją.

  Potrzebuje dobrego jedzenia, czystych kuwet, bezpiecznego domu, profilaktyki, leczenia i człowieka, który nie rozłoży bezradnie rąk przy pierwszym większym rachunku.
Wiele rzeczy można zrobić taniej i bardzo dobrze. Kuwetą może być duży pojemnik z IKEA. Miski mogą kosztować kilka złotych, o ile są odpowiednie, stabilne i łatwe do mycia. Kot może uwielbiać prostą wędkę albo karton bardziej niż drogą zabawkę.

  Oszczędność nie polega jednak na rezygnacji ze szczepień, badań, zabezpieczenia okien czy leczenia. To już nie jest sprytne gospodarowanie budżetem. To przerzucanie ryzyka na kota.

  Jeżeli dzisiaj nie możemy pozwolić sobie na utrzymanie zwierzęcia, nie oznacza to, że jesteśmy złymi ludźmi. Znacznie dojrzalsze jest powiedzenie sobie: „Jeszcze nie teraz”, niż przyjęcie kota pod wpływem emocji i odkrycie po miesiącu, że każda wizyta u weterynarza jest finansową katastrofą.
  Można pomagać inaczej: wspierać fundację, kupić karmę dla domu tymczasowego, udostępniać ogłoszenia albo zostać wolontariuszem. Adopcja nie jest jedynym dowodem miłości do zwierząt.

Zanim adoptujesz, usiądź z kalkulatorem

Naprawdę warto zrobić sobie spokojny, uczciwy audyt finansowy.

Zadałabym sobie kilka prostych pytań:

1. Czy mogę co miesiąc przeznaczyć około 450 zł na utrzymanie jednego kota?

2. Czy mam pieniądze na przygotowanie i zabezpieczenie domu?

3. Czy jestem w stanie zapłacić za pierwsze badania, szczepienia, chip i kastrację?

4. Czy mam przynajmniej 1000 zł rezerwy dostępnej natychmiast?

5. Czy poradzę sobie, jeśli leczenie będzie kosztowało 3000 zł, a nie 300?

6. Czy będę w stanie opiekować się tym zwierzęciem również wtedy, kiedy się zestarzeje, zachoruje albo zacznie wymagać regularnych leków?

7. Czy mam plan na wyjazdy, przeprowadzkę, utratę pracy i inne życiowe zmiany?

Nie trzeba znać wszystkich odpowiedzi na przyszłość. Nikt z nas nie ma pełnej kontroli nad życiem. Chodzi o to, żeby nie zaczynać tej wspólnej drogi wyłącznie od przekonania, że „jakoś to będzie”.

Bo kot nie jest prezentem, chwilowym marzeniem ani dodatkiem do mieszkania.
  To żywe stworzenie, które przez wiele lat będzie całkowicie zależne od naszych decyzji. Od tego, czym je nakarmimy, czy zabezpieczymy okna, czy zauważymy pierwsze objawy choroby i czy będziemy mieli za co mu pomóc.
  Miłość do kota nie polega tylko na głaskaniu go wtedy, kiedy jest zdrowy, miękki i uroczy. Polega również na opłaceniu badań, kiedy właśnie mieliśmy inne plany na te pieniądze. Na sprzątaniu domu po inwazji pcheł przyniesionych na własnym ubraniu. Na wydaniu ponad 3000 zł, żeby upewnić się, że wrażliwe pańskie koteczki nie mają poważnej choroby, tylko obraziły się przewodem pokarmowym na polskie mięso.

I na gotowości do powiedzenia: „Dobra, damy sobie z tym radę”, kiedy weterynarz przedstawia kosztorys, a człowiekowi robi się trochę słabo.

Serce przy adopcji jest niezbędne.

Ale kalkulator też bardzo się przydaje.

 
  Podane kwoty są orientacyjne. Koszty usług weterynaryjnych obliczyłam na podstawie średnich cen spotykanych w Bielsku-Białej, natomiast ceny karm i żwirków przyjęłam na podstawie ofert dostępnych w czasie przygotowywania zestawienia. Rzeczywiste wydatki zależą od lecznicy, sklepu, wybranych produktów, wieku, zdrowia i indywidualnych potrzeb kota. Ten tekst nie jest stuprocentowym kosztorysem każdego możliwego kociego życia. Ma po prostu uczciwie pokazać skalę wydatków, z którymi trzeba się liczyć.

🧡 Martyna
Kocia behawiorystka
Założycielka CatZone - Strefa Kotów